حیران می شوم..حیرانی می کنم اما در درونم..ادب حکم می کند همه چیز را بروز ندهید!!

تمام شب تو را زیر نظر دارم..تک تک حرکاتت را. آن خیرگی عبثت را...نگاهت تهی از هرگونه احساس است. هیچ چیز توجهت را جلب نمی کند و مدت هاست سکوت اختیار کرده ای...همهمه است. گفت گو های ۲-۳ نفری اما تو تنهایی... هیچ کس با تو حرفی نمی زند یا تو با هیچ کس حرف نمی زنی ...شاید می ترسی..می دانم از حیرانی های اطرافت می ترسی.

چیزی نمی خوری. حرکت دست هایت ناهنجار است و تو ، می ترسی از تمام توجه هایی که به آنها  جلب می شوند...آن چنان هستی گویی هیچ چیز را در اطرافت نمی شنوی. هیچ چیز را، حس نمی کنی...

تو سکوتی..تو معنای واقعی سکوتی..تو دردی تو ترسی تو...تو مرگ را بیخ گلویت حس می کنی...دست هایش را..عطشش را... تو همه چیز را خوب خوب می فهمی.

تو تنهایی...فارغ از هرگونه اشتیاق..خجل زده ای که حتی نمی توانی به خوبی راه بروی و غذایت را در دهانت می گذارند...

چه قدر تنهاییت فکر مرا مشغول کرده...چه قدر ها که نمی توانم نگاهم را از تو بدزدم.

 آن زمان که کودکی را می بینی نگاهت وصف ناشدنی است.

دست و پا زدنت را می بینم...دست و پا زدنت را در منجلاب دنیا می بینم تو رو به تباهی می روی و چه قدر  این گونه بودنت دردناک است. تو خوبی اما تا به حال کسی اینجوری فکر مرا به خودش مشغول نکرده بود...

تو خط پایان را احساس می کنی...آشفتگی ات همه چیز را بیان می کند. تو مدتهاست که خط پایان را بو کشیده ای!! 

تو خیلی خوبی...زودتر خوب شو...زود زود زود...